Reaguj - to twój prawny obowiązek!

Rozpoznawanie symptomów krzywdzenia dziecka


Symptomy różnych rodzajów krzywdzenia dzielą się na specyficzne (z pewnością lub wysokim prawdopodobieństwem wskazujące wystąpienie danej formy krzywdzenia) lub niespecyficzne (mogące się pojawić w wyniku różnych sytuacji w życiu dziecka). Symptomy krzywdzenia są w zdecydowanej większości niespecyficzne, ich obraz zależy od wielu czynników: wieku dziecka i jego cech, rodzajów i form krzywdzenia, czasu trwania krzywdzenia, sprawcy krzywdzenia i jego roli w życiu dziecka, wsparcia otrzymanego w rodzinie i dalszym otoczeniu;


Nie u wszystkich dzieci, które doświadczyły krzywdzenia widoczne są wymienione objawy, mogą one pojawiać się w późniejszym czasie, mieć różną formę i różny stopień nasilenia;


Umiejętność rozpoznawania u dzieci symptomów wskazujących na doświadczenie krzywdzenia jest konieczna, by ochronić je przed przemocą i zaniedbaniem.


Główne kategorie niespecyficznych symptomów i konsekwencji doświadczania przemocy w dzieciństwie to:


  1. • Regres w rozwoju i funkcjonowaniu dziecka
  2. • Izolowanie się, apatia
  3. • Zachowania autodestrukcyjne (samookaleczenia, próby samobójcze)
  4. • Trudności szkolne
  5. • Depresja, lęk
  6. • Zachowania ryzykowne i aspołeczne
  7. • Uzależnienia
  8. • Nadmierna seksualizacja, problematyczne zachowania seksualne
  9. • Zaburzenia snu, zaburzenia odżywiania
  10. • Moczenie się, zanieczyszczanie
  11. • Zahamowania rozwoju fizycznego, spadek wagi

Występowanie pojedynczego objawu na ogół nie jest dowodem na to, że dziecko doświadczyło krzywdzenia, ale nasilenie się go lub pojawienie kolejnych, zwiększa prawdopodobieństwo, że mamy do czynienia z krzywdzeniem dziecka.


Czasem możesz nie mieć pewności, czy dziecko jest ofiarą krzywdzenia. Niepokojący wygląd i zachowanie dziecka mogą przecież nie mieć związku z krzywdzeniem – dzieci są posiniaczone, bo często się przewracają, małe dzieci często płaczą. Czasami po prostu nie chcesz wchodzić w konflikt z opiekunami dziecka lub uważasz, że swoją interwencją dodatkowo pogorszysz sytuację dziecka. W takiej sytuacji wiele osób dochodzi do wniosku, że najlepiej będzie nie wtrącać się. To zła strategia.


Pamiętaj, że możesz być jedyną osobą, która zauważyła, że dziecko potrzebuje pomocy! Twoja reakcja jest bardzo ważna!