Ukazała się najnowsza aktualizacja raportu dotyczącego monitoringu wykonania zaleceń Komitetu Praw Dziecka ONZ dla Polski, przygotowana przez Koalicję Organizacji Pozarządowych monitorujących wdrażanie Konwencji o prawach dziecka koordynowanej przez UNICEF Poland.
Raport pokazuje zarówno postęp, jaki dokonał się w ostatnich latach, jak i obszary, w których prawa dziecka nie są wystarczająco przestrzegane.
Nasza Fundacja opracowała część dotyczącą przeciwdziałania krzywdzeniu. W tym obszarze szczególnie ważne są trzy postulaty, które wymagają pilnego wdrożenia:
- Powszechne usługi wsparcia rodzin w umiejętnościach rodzicielskich, w tym wczesna identyfikacja rodzin wymagających wsparcia, tak by jak najszybciej objąć rodzinę pomocą i zapobiegać nawarstwianiu się problemów i konieczności zabezpieczenia dziecka poza rodizną biologiczną. Apelujemy o lepsze wykorzystanie istniejących narzędzi, jak np. wizyty patronażowe, czy prowadzenie działań edukacyjnych, np. w zakresie wychowania bez przemocy. Nadal w naszym kraju blisko połowa dorosłych nie wie, że obowiązuje całkowity zakaz stosowania kar fizycznych.
- Służby ochrony dzieci. Dziś w sprawie jednego dziecka i jego rodziny może działać równocześnie wiele instytucji – pomoc społeczna, sąd, kurator, policja, szkoła czy ochrona zdrowia. Problem w tym, że nie zawsze skutecznie wymieniają informacje, a ich działania nie zawsze są ze sobą skoordynowane.Raport wskazuje więc na potrzebę powołania służb ochrony dzieci, które byłyby odpowiedzialne za koordynowanie działań w każdym przypadku krzywdzenia dziecka i jego rodziny. To fundamentalna zmiana: dziecko nie może być pozostawione samo w labiryncie instytucji. To system ma być zorganizowany tak, aby chronić dziecko.
Barnahus – pomoc dziecku „pod jednym dachem”. Dziecko pokrzywdzone przestępstwem nie powinno wielokrotnie opowiadać o swojej krzywdzie różnym osobom i być zmuszone do poruszania się między kolejnymi instytucjami. Model Barnahus pozwala połączyć w jednym, przyjaznym dziecku miejscu działania różnych specjalistów – m.in. przesłuchanie, pomoc psychologiczną i terapeutyczną oraz współpracę służb. W Polsce działa już Sieć Centrów Pomocy Dzieciom opartych na tym modelu, prowadzonych przez organizacje pozarządowe i 1 MOPS, a koordynowanych przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę. Jednak – jak wskazujemy w raporcie – model Barnahus, pomimo zaleceń Komitetu Praw Dziecka, nadal nie został wprowadzony do polskiego systemu prawnego, nie ma jasnych ram prawnych do współpracy wielodyscyplinarnej i wymiany niezbędnych informacji, a centra nie mają zapewnionego stabilnego finansowania publicznego.
To najwyższy czas, żeby rozwiązania, które sprawdzają się w praktyce, stały się częścią systemu.
